W czwartek (17 września br.) w 87. rocznicę napaści Związku Sowieckiego na Polskę, przedstawiciele samorządu, Rady Seniorów oraz konstancińskich szkół oddali hołd Polakom poległym i pomordowanym na Wschodzie. Kwiaty złożono przed pomnikiem Ofiar Katynia – w miejscu, które przypomina o jednej z najtragiczniejszych kart naszej historii.

Radę Seniorów Gminy Konstancin-Jeziorna reprezentowali: wiceprzewodnicząca Celina Łuszczyńska oraz Witold Biernacki – członek Rady i przewodniczący Konstancińskiego Koła Seniorów. W imieniu najstarszych mieszkańców naszej gminy złożyli wiązankę i pochylili głowy przed pamięcią tych, którym odebrano wolność, rodzinny dom, a często także życie.

17 września 1939 r., gdy Wojsko Polskie od ponad dwóch tygodni walczyło z niemieckim najeźdźcą, od wschodu wkroczyła Armia Czerwona. Był to kolejny cios zadany walczącej Polsce. Sowiecka agresja rozpoczęła czas masowych aresztowań, deportacji, zsyłek na Syberię i do Kazachstanu oraz zbrodni, której symbolem stał się Katyń. Tysiące rodzin przez długie lata nie znały losu swoich bliskich, a prawda o ich śmierci była ukrywana i zakłamywana.

Dla ludzi starszego pokolenia 17 września nie jest tylko datą zapisaną w podręczniku. W wielu rodzinach nadal żyją wspomnienia o utraconych domach, rozłące, zesłaniu, głodzie i bliskich, którzy nigdy nie powrócili. Seniorzy są dziś strażnikami tej pamięci. To oni przechowują rodzinne fotografie, listy, dokumenty i opowieści, których nie znajdziemy w żadnej szkolnej książce.

Szczególne znaczenie miała obecność delegacji uczniów ze Szkoły Podstawowej nr 1, Szkoły Podstawowej nr 2 im. Stefana Żeromskiego oraz Szkoły Podstawowej nr 3 im. ks. Jana Twardowskiego. Młodzi ludzie muszą poznawać historię nie tylko podczas lekcji. Powinni również uczestniczyć w takich uroczystościach, stanąć przed pomnikiem, zobaczyć nazwiska ofiar i zrozumieć, że za każdą datą kryją się prawdziwi ludzie, ich rodziny, marzenia i dramaty.

Naszym wspólnym obowiązkiem jest przekazywanie prawdy kolejnym pokoleniom. Pamięć nie może jednak kończyć się na złożeniu kwiatów. Powinna być przestrogą przed wojną, pogardą dla człowieka, totalitaryzmem i próbami zakłamywania historii. Powinna także uczyć odpowiedzialności za wolność, która nigdy nie jest dana raz na zawsze.

Obecność seniorów i młodzieży przed katyńskim pomnikiem miała więc głęboki sens. Jedni przynieśli ze sobą doświadczenie i pamięć rodzinnych opowieści, drudzy – zobowiązanie, aby tę pamięć zachować i przekazać dalej. Właśnie w taki sposób historia łączy pokolenia i pomaga nam lepiej rozumieć, jak wielką wartością jest niepodległa Polska.