W sobotę 5 września 2026 roku w Konstancińskim Domu Kultury „Hugonówka” odbyło się Narodowe Czytanie. Tym razem uczestnicy i publiczność spotkali się z II częścią „Dziadów” Adama Mickiewicza. Nie było to jednak zwyczajne odczytywanie kolejnych stron lektury. Było trochę teatru, tajemnicy, sporo emocji, a przede wszystkim – prawdziwe spotkanie ludzi różnych pokoleń.
W imieniu Konstancińskiego Domu Kultury przybyłych gości serdecznie powitała Anna Klonowska, wicedyrektor KDK, która również zapowiedziała uczestników tegorocznego Narodowego Czytania. Opracowanie tekstu przygotowała Ewa Cielesz, a w rolę Guślarza wcielił się Tomasz Stockinger, prowadząc zgromadzonych przez pełen duchów, ludowych wierzeń i ponadczasowych pytań świat Mickiewiczowskiego dramatu.
Tego dnia przy jednym tekście spotkali się przedstawiciele różnych środowisk naszej gminy. Michał Wiśniewski, burmistrz gminy Konstancin-Jeziorna, wystąpił jako członek chóru. Rolę Starca przeczytał Wojciech Guszkowski, przewodniczący Rady Seniorów, a Zosią była Paulina Karczmarczyk, dyrektor Szkoły Podstawowej nr 1.
Szczególnie mocno zaznaczyła się obecność młodego pokolenia. Nikita Olhin, członek Młodzieżowej Rady Miejskiej, wcielił się w Józia, a Alicja Gigiel, również reprezentująca MRM – w Rózię. Gabriela Jasienicka, przewodnicząca Młodzieżowej Rady Miejskiej, wystąpiła jako Pasterka. Marek Szewczyk, przewodniczący Koła Seniora w Mirkowie, zmierzył się z rolą Widma Złego Pana, natomiast Katarzyna Dybowska, pracownik KDK Hugonówka, wystąpiła jako Kruk.
I chyba właśnie ten skład najlepiej oddawał charakter całego wydarzenia. Obok siebie stanęli młodzi i seniorzy, przedstawiciele samorządu, oświaty i kultury. Na co dzień zajmują się różnymi sprawami, mają inne doświadczenia i dzieli ich nieraz kilkadziesiąt lat. Tego dnia połączył ich Mickiewicz. Kiedy w sali zabrzmiały słynne słowa „Ciemno wszędzie, głucho wszędzie…”, można było na chwilę zapomnieć, że jesteśmy w Hugonówce w 2026 roku. „Dziady” ożyły. Kolejne postacie przypominały o miłości, cierpieniu, odpowiedzialności za drugiego człowieka, winie i karze, ale również o potrzebie zwyczajnej ludzkiej dobroci.
Tegoroczne Narodowe Czytanie miało dzięki temu jeszcze jeden, szczególny wymiar. Pokazało, że współpraca międzypokoleniowa nie musi pozostawać tylko pięknym hasłem. Tutaj wydarzyła się naprawdę. Młodzież z MRM czytała razem z seniorami, samorządowcami i przedstawicielami lokalnych instytucji. Młodzi wnieśli swoją energię i świeżość, starsi – doświadczenie i pamięć. A pomiędzy nimi znalazła się literatura, która okazała się znakomitym mostem łączącym pokolenia.
5 września w Hugonówce Mickiewicz naprawdę połączył pokolenia. I być może właśnie w takich chwilach najlepiej widać sens Narodowego Czytania – wielka literatura wychodzi z książek, otrzymuje głos i ponownie zaczyna żyć. A przy okazji zbliża ludzi, którzy bez względu na wiek mogą razem przeżywać, słuchać i tworzyć coś pięknego.
