gmina | Konstancin-Jeziorna

Willę wybudował dla siebie w latach 1908-1910 artysta malarz i architekt Józef Czajkowski. Pierwotnie utrzymana w stylu secesji z elementami neobaroku. Zaraz po I wojnie światowej Czajkowski sprzedał willę Kazimierzowi Ludwikowi Schielemu, prezesowi zarządu największego warszawskiego browaru „Haberbusch & Schiele”. Po jego śmierci willę odziedziczył syn, Aleksander Schiele, architekt, a także narciarz i taternik, zasłużony zarówno dla rozwoju narciarstwa, jak i turystyki wysokogórskiej. W czasie okupacji willa „Ustronie” była miejscem działań konspiracyjnych.

Willa powstała po 1908 r. dla Karela i Stefanii z Kunców Pošepnych. Pošepny, przedsiębiorca czeskiego pochodzenia, posiadał firmę „Karol Aleksander Pošepny fabryka maszyn i pomp”. Pierwotna nazwa willi pochodziła od imienia żony fabrykanta. Ich własnością pozostała do 1934 r., gdy nabyła ją Maria z Potkańskich Pratkowska, żona Leona, radcy Banku Cukrownictwa. Pratkowscy, od skrótu imienia ich dzieci – Tadeusza i Ireny, zmienili nazwę na Taira. Prosta bryła dwukondygnacyjnej willi otrzymała dekorację neoklasycystyczną z elementami neorenesansu.

Nazwa kompleksu – Tabita – pochodzi od imienia bogobojnej chrześcijanki wskrzeszonej przez św. Piotra. Pierwszym obiektem zbudowanym w Klarysewie przez warszawski Zbór ewangelicko-augsburski był drewniany parterowy domek dla diakonis zwany „Betanią”. Mieścił się w nim dom opieki prowadzony przez zakonnice. W latach 1928-1930 powstał budynek zaprojektowany przez wybitnych architektów Bohdana Lacherta i Józefa Szanajcę. Początkowo był to Dom Macierzysty Diakonatu Warszawskiego, a od 1934 r. dom opieki i pensjonat dla rekonwalescentów Szpitala Ewangelickiego. W 1932 r.

„Szwajcarka” jest jednym z pierwszych pensjonatów powstałych w Konstancinie, wybudowanym prawdopodobnie przez Towarzystwo Akcyjne Ulepszonych Miejscowości Letniczych jako siedziba zarządu. Autorstwo projektu przypisuje się Józefowi Piusowi Dziekońskiemu lub Bronisławowi Colonnie-Czosnowskiemu. W 1909 r. budynek nabyła Józefa z Iwaszkiewiczów hr. Dąmbska. W 1920 r. willa przeszła we władanie Wandy Płatkowskiej, a w 1925 r. Ferdynanda i Heleny Pahlów, właścicieli znanej warszawskiej fabryki chemicznej „Dobrolin”.Willę zaprojektowano w stylu typowym dla pensjonatów szwajcarskich.

Syrena to okazały budynek nawiązujący do architektury pałacowej, który zbudowano w 1925 r. dla spółki „Borelowsky”, posiadającej fabrykę jedwabiu w Lyonie. Przez długie lata pełniła funkcję wytwornego pensjonatu słynącego z dobrej kuchni i dancingów. Willa powstała na planie wydłużonego prostokąta z centralnie usytuowanym pseudoryzalitem poprzedzonym półkolistym podcieniem, na którym opiera się taras. Do elewacji tylnej dostawiono wysoką, kwadratową, nakrytą hełmem wieżę.

Willa, jak wskazuje data na szczycie, została zbudowana w 1901 r. na zlecenie warszawskiego aptekarza Karola Nowodworskiego. W 1909 r. została nabyta przez Stanisława Konopczyńskiego, który w 1921 r. sprzedał ją Marii z Weinfeldów Strancmanowej. W 1942 r. przeszła na własność Ignacego Łuczyńskiego. Obecnie budynek jest w prywatnych rękach.

Willa „Miła”, zwana również „Dworkiem Józi”, prawdopodobnie została wybudowana dla Hermana Leviego, do którego należała w latach 1912-1927. Przed 1920 r. bywał tu gościem znany malarz Stanisław Lentz. Przez kolejnych 11 lat nieruchomość stanowiła własność Hermana Ginsberga, a w latach 1936-1939 Karoliny Strassmanowej. W 1958 r. budynek, uznany za mienie opuszczone, został przejęty przez Skarb Państwa. Obecnie stanowi własność prywatną.

Willę zbudowano w 1904 r. na zlecenie Władysława Giełżyńskiego – kupca, fabrykanta dywanów i właściciela sklepu z artykułami dekoracyjnymi, prawdopodobnie według projektu Bolesława Colonna-Czosnowskiego. Po 1939 r. stała się własnością Marii Mrozowskiej. W latach 90. budynek spłonął niemal doszczętnie, po czym został odbudowany zgodnie z projektem architekta Ryszarda Wyżyńskiego dla prywatnego inwestora. Jego bryła i wystrój architektoniczny zostały odtworzone w oparciu o materiały ikonograficzne.

Zbudowana w 1905 roku według projektu Władysława Jabłońskiego prawdopodobnie dla Samuela Frosta, dostawcy mebli dla petersburskiego Ministerstwa Dworu oraz dla Zarządu Pałaców Cesarskich (m.in. na Zamek Królewski w Warszawie) i właściciela sklepu meblarskiego przy warszawskim Nowym Świecie. Stanowi jeden z najbardziej interesujących przykładów stylu zakopiańskiego na Mazowszu.